سلام

روزی که به دنیا اومدی هوا بارونی بود ..... ولی بارون می بارید می دونی فرشته ها گریه می کردن چون یکی ازشون کم شده بود .... وقتی دلم برات تنگ می شه می رم پشت ابرها ...ذره ذره گریه می کنم ! پس یادت باشه هر وقت بارون رو دیدی بدون که دلم برات تنگ شده

يکي بود، هيچ كي نبود. يكي بود با يه دنيا تنهايي اما در عوض يه عالمه رنگ جادويي داشت. رنگ‌هاي تيره و روشن، رنگ‌هاي سرد و گرم كه توي جعبه رنگ افتاده بودن. اون يكي از اين همه سردي و تاريكي بيزار شده بود. فكر كرد اگه با اين رنگاي جادويي، جادو كنه و يه عالمه قشنگي‏ نقاشي كنه شايد ديگه ... جعبه رنگ رو برداشت و رنگ‌ها رو بيرون ريخت. اول بايد براي اين همه تاريكي يه كاري مي‌كرد. زرد رو برداشت و يه دايره زيبا و نوراني كشيد و گذاشت بالاي صفحه. حالا همه جا روشن شده بود اما چيزي براي ديدن وجود نداشت: اون «يكي» بايد جادو مي‌كرد و قشنگي‏اي براي بزرگ و كوچيك درست مي‌كرد كه زير اين همه نور ديده بشن و بدرخشن... اون وقت آبي رو برداشت و ريخت رو صفحه روزگار... يه دفعه صداي موج‌هايي كه روي هم سوار مي‌شدن، سكوت صحنه رو شكست. اين صدا، صداي دريا بود، صداي آبي آب...
كجاست اين رنگ قهوه‌اي كه قراره كوه بشه؟ قهو‏ه‏اي رو پيدا كرد و كوه‏ها روي صفحه نشستن. اون وقت يه چشمه آبي كشيد كه از بالاي همين قهوه‌اي‌هاي سنگي پايين مي‌ريخت و با دريا نفس نفس مي‌زد. سبز رو كه برداشت، درخت‌ها قد كشيدن، صفحه پرشد از سبزه‌هاي تازه... نوبت گل‌ها رسيد، نوبت ماه و ستاره، نوبت ابر و بارون و برف، نوبت فصل‌ها رسيد... اما اون «يكي» هنوز تنها بود!
فكر كرد اين صفحه به يه جادوي بزرگ نياز داره. همه رنگ‌هاي جعبه جادو رو روي هم پاشيد. مي‌خواست چيزي بسازه كه هفت رنگ باشه. ساخت؛ يه جادوي جديد كه دست و پا داشت اما حركت نمي‌كرد. چشم داشت اما نمي‌ديد. لب داشت اما حرف نمي‌زد، نمي‌خنديد... اون «يكي» يه قطره از عصاره روح خودش رو اشك كرد. روي جادو ريخت... قلب جادو تپيد! تكان خورد. جادو خنديد. گريه كرد، دويد و قول داد تا هميشه براي «يكي» باشد.
جادو بيدار بود، خوابيد، كاركرد، عاشق شد، دروغ گفت، ظلم كرد، كُشت، با تبر به جان درخت‌ها افتاد، روي سبزه‌ها راه‌هاي خشن سنگي كشيد. ديگرنخنديد و هي آجرهاي سياه درست كرد...
يكي بود، يكي نبود... اون «يكي» هنوز تنهاي تنها بود! تنهاي تنها موند