ديگر زندگی مرفه برايم رويا نيست؛
بلکه هدف است...
و ميدانم از چه راهی به آن برسم....
و ميدانم  اگر نرسم تقصير خودم است ...
نه تقصير شانس...
و ميدانم راه رسيدن به آن بسيار هموار است....
و اگر اينطور نيست خودم آن را ناهموار کرده ام....
و ميدانم در اين راه پيروز ميشوم....

زيرا هدف برايم مهمتر از موانع رسيدن به آن است...
و اگر به آن برسم هيچوقت تعجب نخواهم کرد....
زيرا به آن اعتقاد دارم و برای آن جنگيده ام....
و وقتی به آن برسم به ديگران نيز راه موفقيت را نشان می دهم....
من ایمان دارم که میتوانم در اين راه پيروز شوم

سختی های

زندگی به

پدرش گله

می کرد.از

مبارزه

خسته

بودنمی

دانست چه

کند.

بلافاصله

پس از

اینکه یک

مشکل را

حل شده می

دید مشکل

دیگری سر

راهش

آشکار می

شد

و قصد

داشت خود

را تسلیم

زندگی

کند.

پدر که

آشپز

ماهری

بود او را

به آشپز

خانه برد.

سه

قابلمه

را پر از

آب کرد

وآن ها را

جوشاند.

سپس در

اولی

تعدادی

هویج در

دومی

تعدادی

تخم مرغ و

در دیگری

مقداری

قهوه

قرار داد

و

بدون

اینکه

حرفی

بزند چند

دقیقه ای

منتظر

ماند.

دختر هم

تعجب

کردو بی

صبرانه

منتظر

بود.تقریبا

بعد از 20

دقیقه

پدر اجاق

گاز را

خاموش

کرد.

هویج ها و

تخم مرغ

ها را در

کاسه

گذاشت و

قهوه را

در

فنجانی

ریخت.

سپس رو به

دختر کرد

و

پرسید:عزیزم

چه می

بینی؟

دختر هم

در پاسخ

گفت:هویج

تخم مرغ و

قهوه.

پدر از

دختر

خواست هر

کدام از

آنها را

لمس

کند.هویج

ها نرم و

لطیف

بودند و

تخم مرغ

ها پس از

شکستن و

پوست

کندن سخت

شده

بودنددر

آخر پدر

از او

خواست

قهوه را

ببوید.

دختر

دلیل

اینکار

را سوال

کردو

پاسخ

شنید:

دخترم هر

کدام از

آنها در

شرایط

ناگوار

یکسانی

در آب جوش

قرار

گرفتند

ولی از

خود

رفتارهای

متفاوتی

بروز

دادند.هویج

های سخت و

محکم

ضعیف و

نرم

شدند.پوسته

های نازک

و مایع

درون تخم

مرغ ها

سخت شدند

ولی دانه

های قهوه

توانستند

ماهیت آب

را تغییر

دهند.

سپس پدر

از دخترش

پرسید:حالا

تو دخترم

وقتی در

زندگی با

مشکلی

مواجه می

شوی

مثل

کدامیک

رفتار می

کنی؟

هویج تخم

مرغ یا

قهوه؟

شما

چطور؟؟؟؟

and you,re here in my heart and my heart will go on

love can touch us one time

and last for a life time can touch us one time and never let go till

. we,re gone love

was when i loved you one true time i hold to in my life we,ll always go on near far

آبي‌تر از نگاه تو پيدا نمي‌شود

دريا بدون چشم تو معنا نمي‌شود

تو آنقدر بزرگي و عاشق كه وصف تو

در شعر ناسروده من جا نمي‌شود

در انتظار تو. به كه بايد پناه برد

وقتي كه پلك پنجره‌ها وا نمي‌شود

اين آسمان شب‌زده اين لحظه‌هاي تار

در غيبت حضور تو فردا نمي‌شود

بغضي كه راه حنجره‌ام را گرفته است

جز با حضور چشم تو دريا نمي‌شود...

تقدیم به مسافرشهر باران

بيا پيشم عزيزم

از تنها بودن توي دنيا من كه خيري نديدم

يه روزي گفتي ميرم

پشت سرمو نمي بينم

گفتي موندن محاله با تو بودن خياله

تو كه تنهام گذاشتي رو قلبم پا گذاشتي

اما پشت سرت پلي را برا برگشت نذاشتي