شور شعرم رفته از کف ، وای من ،
مانده دردی در دل رسوای من ،

واژه از ذهنم فراری می شود ،
بغض غم در سينه جاری می شود ،

بی تو چون ويرانه ای بی اعتبار ،
بی قرارم در هوای انتظار ،

روزگاری مهربان بودی مرا ،
يار بودی ، بيش از آن بودی مرا ،

مهربانی را کجا گم کرده ای ؟
ياد من در دل چرا کم کرده ای ؟

با کدامين موج گشتی همسفر ؟
در کجا ماندی ز حالم بی خبر ؟

فصل سبز عشق را رهزن شدی ،
رنگ شبهای عذاب من شدی ،

با تو از من آشناتر کيست....کيست ؟
با نوايت هم نواتر کيست....کيست ؟

در نگاه من صداقت را ببين ،
نقش معنای رفاقت را ببين ،

از دلم پروا مکن ، من با تو ام ،
عشق را حاشا مکن ،من با تو ام.

با يک شکلات شروع شد . من يک شکلات گذاشتم توي دستش. او يک شکلات گذاشت توي دستم.من بچه بودم، او هم بچه بود. سرم را بالا کردم .سرش را بالا کرد .ديد که مرا مي شناسد . خنديدم . گفت: " دوستيم؟ " . گفتم:" دوست دوست." گفت: " تا کجا ؟ " گفتم: "دوستي که «تا» ندارد. " گفت: " تا مرگ! " خنديدم و گفتم: "من که گفتم «تا» ندارد! " گفت: "باشد ، تا پس از مرگ!" گفتم: "نه، نه، نه، تا ندارد." گفت: "قبول، تا آنجا که همه دوباره زنده مي شوند، يعني زندگي پس از مرگ، باز هم با هم دوستيم. تا بهشت .تا جهنم .تا هر جا که باشد من و تو با هم دوستيم." خنديدم.گفتم: "تو برايش تا هر کجا که دلت مي خواهد يک تا بگذار . اصلا يک تا بکش از سر اين دنيا تا آن دنيا . اما من اصلا تا نمي گذارم ." نگاهم کرد. نگاهش کردم. باور نمي کرد . مي دانستم. او مي خواست حتما دوستي مان تا داشته باشد. دوستي بدون تا را نمي فهميد . *** گفت: "بيا براي دوستي مان يک نشانه بگذاريم." گفتم: "باشد. تو بگذار." گفت: "شکلات . هر بار که همديگر را مي بينيم يک شکلات مال تو ، يکي مال من . باشد؟ " گفتم: "باشد." هر بار يک شکلات مي گذاشتم توي دستش، او هم يک شکلات توي دست من . باز همديگر را نگاه مي کرديم . يعني که دوستيم .دوست دوست . من تندي شکلاتم را باز مي کردم و مي گذاشتم توي دهانم و تند تند آن را مي مکيدم. مي گفت:"شکمو! تو دوست شکمويي هستي." و شکلاتش را مي گذاشت توي يک صندوق کوچولوي قشنگ. مي گفتم: "بخورش! " مي گفت:"تمام مي شود. مي خواهم تمام نشود. براي هميشه بماند . صندوقش پر از شکلات شده بود . هيچ کدامش را نمي خورد. من همه اش را خورده بودم. گفتم: "اگر يک روز شکلات هايت را مورچه ها بخورند يا کرم ها .آن وقت چه کار مي کني؟" گفت: "مواظب شان هستم." مي گفت مي خواهم نگه شان دارم تا موقعي که دوست هستيم و من شکلات را مي گذاشتم توي دهانم و مي گفتم:"نه، نه، تا ندارد. دوستي که تا ندارد." **** يک سال، دو سال، چهار سال، هفت سال، ده سال و بيست سال شده است. او بزرگ شده است. من بزرگ شده ام. من همه شکلات ها را خورده ام. او همه شکلات ها را نگه داشته است. او آمده است امشب تا خداحافظي کند. مي خواهد برود .برود آن دور دورها. مي گويد :"مي روم اما زود بر مي گردم." من مي دانم که مي رود و بر نمي گردد. يادش رفت شکلات را به من بدهد. من يادم نرفت. يک شکلات گذاشتم کف دستش. گفتم :"اين براي خوردن." يک شکلات هم گذاشتم کف آن دستش :"اين هم آخرين شکلات براي صندوق کوچکت." يادش رفته بود که صندوقي دارد براي شکلات هايش. هر دو را خورد .خنديدم. مي دانستم دوستي من «تا» ندارد. مي دانستم دوستي او «تا» دارد. مثل هميشه. خوب شد همه شکلات هايم را خوردم. اما او هيچ کدامشان را نخورد.

خنده باعث می شود انرژی از منبع دورنی وجود شما به سطح بیاید. انرژی همانند سایه ای خنده را دنبال می کند و بدنبال آن جاری می شود. آیا تا کنون توجه کرده اید اوقاتی که واقعاً و از ته دل می خندید به طور عمیق در حالت مدیتیشن قرار دارید؟! در واقع در این لحظات فکر کردن کاملاً کاملاً متوقف می شود. اصلاً غیر ممکن است که در یک زمان هم فکر کرد و هم خندید. خندیدن و فکر کردن دقیقاً متضاد یکدیگرند. اگر واقعاً بخندید، فکر کردن متوقف می شود ولی اگر فکر کردن ادامه پیدا کند خنده، واقعی و از ته دل نخواهد بود. هنگامیکه شما عمیقاً می خندید، ناگهان فکر ناپدید می شود. خندیدن یکی از بهترین، ساده ترین و طبیعی ترین راههای خلاصی از شر ناآرامیهای ذهن می باشد. خندیدن می تواند مقدمه ای شورانگیز برای وارد شدن به مرحله توقف افکار و بی ذهنی باشد.

دوستان

در کنارتون يه کوهم

شماها برام يه دريا

کوهو با دريا مي خوام من

با اينا تمام دنيام

شايدم دنيا تموم شه

اما حرفاش موندني شه





حال من بد نيست غم کم مي خورم

کم که نه هر روز کم کم مي خورم

آب مي خواهم سرابم ميدهند

عشق مي ورزم عذابم ميدهند

خود نميدانم کجا رفتم به خواب, از چه بيدارم نکردي ؟ آفتاب

خنجري بر قلب بيمارم زدند , بي گناهي بودم و دارم زدند

دشنه ي نامرد بر پشتم نشست

از غم نامردمي پشتم شکست

سنگ را بستند وسگ آزاد شد

يک شبه بيداد آمد داد شد

عشق آخر تيشه زد بر ريشه ام

تيشه زد بر ريشه انديشه ام

عشق اگر اين است مرتد ميشوم

خوب اگر اين است من بد ميشوم

در ميان خلق سر در گم شدم

عاقبت آلوده مردم شدم

بعد از اين بابي کسي خو ميکنم

هر چه در دل داشتم رو ميکنم

درد مي بارد چولب تر ميکنم

طالعم شوم است باور ميکنم

بايد فراموشت کنم چنديست تمرين مي کنم من مي توانم مي شود آرام تلقين مي کنم با عکس هاي ديگري تا صبح صحبت مي کنم با آن اتاق خويش را بيهوده تزئین مي کنم سخت است اما مي شود در نقش يک عاقل روم شب,نه دعايت مي کنم نه صبح نفرين مي کنم حالم حالم نه اصلا خوب نيست تا بعد بهتر مي شوم فکري براي اين دل تنهاي غمگين مي کنم من مي پذيرم رفته اي من مي پذيرم رفته اي و بر نمي گردي دگر خود را براي درک اين صد بار تحسين مي کنم از جنب و جوش افتاده ام ديگر نمي گويم به خود وقتي عروسي ميکند اين مي کنم آن مي کنم هر چه دعا کردم نشد هر چه دعا کردم نشد شايد کسي آمين نگفت حالا تقاضاي دلي سرشار آمين مي کنم حالا نه تو مال مني نه خواستي مال تو شم اين مشکل من بود و هست در عشق ترديد ميکنم کم کم زه يادم ميروي کم کم زه يادم ميروي اين روزگار و رسم ماست اين جمله را با تلخيش صد بار تضمين مي کنم اين جمله را با تلخيش صد بار تضمين مي کنم

من عبور از طپش ثانيه ها را ديدم و صدايی که به آدم ها ميگفت: لحظه را صبر کنيد ! من تصور کردم صبر ايستادن در قفس خاطره هاست! و به خود خنديدم ! چون در همين نزديکی رودی است که در آن آب می رقصد با صبر با عبور از طپش ثانيه ها! با عبور از طپش ثانيه ها من بودم! در عبور از طپش ثانيه ها گل ميخک خنديد نسترن شادی کرد گاو همسايه ی دانايي شد روی يونجه افتاد غلط زنان بازی کرد! مادرم خنده ام را فهميد! پدرم گريه ام را بو ييد! وقتی دستی از عشق تمنا ميکردش آب آب گل آلود نشد ! روی موهای من آرام آرم لرزش دست خدا پيدا بود ! ولبانش که پر از زيبايی روی احساس تماشايی من ميرقصيد بوسه ام را بو سيد! شب غم آلود نشد! منويسم هر روز از سپيده از عشق ازسکوتی پر راز!  آسمانی شده ام شايدم نه زمينی شده ام! روی احساس زمين به موازات هوا ميروم تا ملکوت! رو به احساس خدا با عبور از طپش ثانيه ها! با عبور از طپش ثانيه ها من بودم!

با توام با تو که رفتی به دیار دیگری

در زمان‌های بسیار قدیم وقتی هنوز پای بشر به زمین نرسیده بود فضیلت‌ها و تباهی‌ها همه‌جا شناور بودند.
آن‌ها از بیکاری خسته و کسل شده بودند. روزی همة فضایل و تباهی‌ها دور هم جمع شدند، خسته‌تر و کسل‌تر از همیشه.
ناگهان ذکاوت ایستاد و گفت: بیایید یک بازی بکنیم، مثلاً قایم باشک.
همه از پیشنهاد او شاد شدند.
دیوانگی فوراً فریاد زد: من چشم می‌گذارم. از آن جایی که هیچ‌کس نمی‌خواست به دنبال دیوانگی بگردد،
همه قبول کردند که او چشم بگذارد و او به دنبال آن‌ها بگردد. دیوانگی جلوی درختی رفت و چشم‌هایش را بست و شروع به شمردن کرد:
یک، دو، سه ...
لطافت خود را به شاخ ماه آویزان کرد، خیانت داخل انبوهی از زباله پنهان شد، اصالت در میان ابرها پنهان شد، هوس به مرکز زمین رفت،
طمع داخل کیسه‌ای که خودش دوخته بود مخفی شد. دیوانگی مشغول شمردن: 79 و 80 و همه پنهان شده بودند به‌جز عشق که مردّد بود و نمی‌توانست تصمیم بگیرد.
جای تعجّب هم نیست، می‌دانیم که پنهان کردن عشق مشکل است.
در همین حال دیوانگی به پایان شمارش رسید: 95، 96 و ...
هنگامی که دیوانگی به صد رسید، عشق پرید و در بین یک بوتة رز پنهان شد. دیوانگی فریاد زد که دارم می‌آیم.
اوّلین کسی را که پیدا کرد تنبلی بود زیرا تنبلی، تنبلی‌اش آمده بود جایی پنهان شود.
لطافت را یافت که به شاخ ماه آویزان بود، دروغ ته چاه، هوس در مرکز زمین. یکی یکی همه را پیدا کرد به جز عشق.
او از یافتن عشق ناامید شده بود.
حسادت در گوش‌هایش زمزمه کرد که تو فقط عشق را باید پیدا کنی و او پشت بوتة گل رز است.
دیوانگی شاخة چنگک مانندی را از درخت کند و با شدّت و هیجان زیادی آن‌را در بوتة گل فرو کرد.
دوباره، دوباره، تا با صدای ناله‌ای متوقّف شد. عشق از پشت بوته بیرون آمد. با دست‌هایش صورت خود را پوشانده بود و از میان انگشت‌هایش قطرات خون بیرون می‌زد.
شاخه‌ها به چشمان عشق فرو رفته بودند. او نمی‌توانست جایی را ببیند، او کور شده بود.
دیوانگی گفت: من چه کردم؟ من چه کردم؟ چگونه می‌توانم تو را درمان کنم و عشق پاسخ داد: تو نمی‌توانی مرا درمان کنی، امّا اگر می‌خواهی کاری کنی راهنمای من شو.
و از آن روز است که عشق کور است و دیوانگی همواره در کنار او.

با سلامی به زیبایی بهار

زمان زیادی نمیگذرد که نوشتیم , یک سال گذشت .... و باز هم یک سال دیگر گذشت

سالها میگذرد و فقط خاطره آن باقی میماند , دوستی ها , آشناییها , خنده و گریه ها...و ........................عشقها .......

اگر خندیدیم گوارای وجودمان و اگر گریه کردیم , بخشنده باشیم

اگر دلی بدست آوردیم به شکرانه درگاهش سپاسگذار باشیم و اگر دلی شکستیم , بهترین بهانه جبران را , آمدن بهار کنیم , تا با کوله باری سبکتر گذر عمر کنیم

و در کنار سفره های هفت سین هفت رنگمان به یاد سفره هایی باشیم که نه رنگی دارند و نه امید به رنگین شدن

در کنار شادیهایمان به یاد کسانی باشیم که در خلوت قربت به انتظار , سلامی آشنا میگردند و توقعی ندارند جز لحظه ای رها شدن از تنهایی و احساس پوچی نکردن

در خانه دل , با لبخند به پیشواز بهار رویم و گلهای دوستی را در گلدانهای تاقچه دل نوازش کنیم و رنگ عشق بر دیوار دل زنیم و شعله احساس به دیده دهیم و دوستار هم باشیم