تو به من خنديدي
و نمي دانستي
من به چه دلهره از باغچه همسايه
سيب را دزديدم
باغبان از پي من تند دويد
سيب را دست تو ديد
غضب آلوده به من كرد نگاه
سيب دندان زده از دست تو افتاد به خاك
وتو رفتي و هنوز
سالهاهست كه در گوش من آرام آرام
خش خش گام تو تكرار كنان
مي دهد آزارم
و من انديشه كنان
غرق اين پندارم
كه چرا
خانه كوچك ما
سيب نداشت!!!

آنقدر در گفتن يک حرف حاشيه رفتم
وبه جاي نوشتن تنها يک کلمه گوشه ي دفتر خاطراتت
شعر هاي حاشيه اي نوشتم !!!!
تا عاقبت در حاشيه چشم هايت افتادم
حالا که حاشيه نشيني را تجربه مي کنم
بگذار فقط يک حرف حاشيه اي ديگر بزنم
دوستت دارم

آدمك آخر دنياست بخند آدمك مرگ همين جاست بخند.آن خداي كه بزرگش خواندي به خدا مثل تو تنهاست بخند. دستخطي كه تو را عاشق كرد شوخي كاغذي ماست بخند.

دلم تنگ است
دلم اندازه ي حجم قفس تنگ است
سكوت از كوچه لبريز است
صدايم خيس و با راني ست
نمي دانم چرا در قلب من پاييز طولاني ست!!!

ديگرحرفي نمانده است
ديگركلامي نيست
وديگرپرده اي كه تصويركنم
وديگرشعري
وحتي حسي
ديگروجودي نيست كه بخواهدبسوزد
باقايقي شكسته دورمي شوم
به دريايي رسيده ام كه ساحل يادتودران موج مي زند
يقين دارم كه گريادتوبامن باشد
ديگرمرابه اسماني ترين اسماني هاهم نيازي نيست!

تو همان عابری

که خزان دلم را با گام هایت

بهار عشق کردی

تو تکرار بارانی

و

نگاهت تابلوی شبی زیباست

که مرا می خواند

دلم اواره توست

به پاکی دلت قسم که دل ز تو نمی کنم

که

تکیه گاه من تویی در این حصار زندگی

نه در جايت بمان / نه در حالت بمان

هميشه روحی باش مهاجر

از جايی که هستی، به جايی که می توانی باشی!!!

سردم شده است و از درون می سوزم.
حالا شده کار هر شب و هر روزم.
تو شعر مرا بپوش سرما نخوری.
من دکمه ی اين قافيه را می دوزم.

دیریست دلم مرده در مسجد چشمانت برخیز به مهمانی با خنده پنهانت دیریست که من بی تو یک مرده بیجانم در خلوت و تنهایی بی تاب و پریشانم دیریست که پروانه لبخند نزد بر یاس گنجشک نمی خواند بر شکوفه گیلاس دیریست که در سینه یک ستاره می سوزد دیدگان غمگین را در راه تو می دوزد دیریست که در کوچه جا پای تو پیدا نیست پاییز و بهارش را چشمی به تماشا نیست من در خم این کوچه یک بنفشه می کارم بگذار که این گل را در دست تو بگذارم بگذار شبم با تو با نور بیامیزد بگذار که دست من بر گردنت آویزد ای رفته سفر بر گرد! این خواهش بیجا نیست

چشم‏هايت*
روياي كودكي‏ام بود
و نگاهت؛
اريب و خيس،
باران لحظه‏هاي دلتنگي‏ام
دوستت دارم
و تو قرنهاست اين را مي‏داني
و باز...
نمي‏دانم
از چشم‏هايت بگويم
از دستهايت
يا از گيسويت كه به مهتاب حجاب مي‏بخشد

نمي‏دانم
چرا از يادم نمي‏روي!؟

اينگونه تلخ نگاهم مكن

آسماني ومن ريشه در زمين دارم
هميشه فاصله اي هست-داد ازاين دارم
قبول کن که گذشته ست کار من از اشک
که سال هاست به تنهايي ام يقين دارم
تو نيز دغدغه ات از دقايقت پيداست
مرا ببخش اگر چشم نکته بين دارم
بخوان و پاک کن واسم خويش را بنويس
به دفتر غزلم هرچه نقطه چين دارم
کسي هنوز عيار ترا نفهميده ست
منم که از تو به اشعار خود نگين دارم

چه فايده من اگرقشنگترين شعرهاي عالم را سرايم
وتو با حجب وحياي خود بگويي چقدر قشنگه .
وقتي چشم هاي تو قشنگ تر از شعر هاي منند
ومن هيچ وقت نتوانسته ام چشم درچشم تو بدوزم
وبگويم خيلي قشنگند چه فايده اي دارد!!!!!

وای من یانگوم رو خیلی دوستش دارم

یانگوم مهربان

بی خبر رفتی و ناگه باغ دل شد بی طراوت

سینه مالا مال غم از هجرتی بی عاشقانه

شعله ی عشق تو شمع خلوت دل های خسته

ای صدای مهربانت در دل ما جاودانه

رفته ای اما ز خاطر کی رود آواز تو

آسمان هم می ستاید شوکت پرواز تو

خواندی سرود زندگانی از عشق و سودای جوانی

خواندی ز اندوه جدایی

بانوی غمگین ترانه همدم شمع سحر

سوز دل را صادقانه گفتی و رفتی سفر

از انتظار و آرزو ها از مستی و جام و صبوها

ای در صدایت فال مستی

ای نازنین جادوی آواز

ای مهربان بانو مهستی

اما به كسي نگو با من چه كردي

نمي خواهم ته دل

بگويند چه نامردي

نگو ديوانه بود سرزنشت مي كنند

نگو حقش بود ظالمت مي خوانند

نگو عشق ما از اول اشتباه بود

مي گويند رفيقش نيمه راه بود

نگو دست محبتش را رد كردي

مي گويند به خودت بد كردي

نگو زندگيش تباه شد

مي گويند براي تو گناه شد

نگو مرا براي بازي انتخاب كردي

مي گويند پلهاي پشت سرت را خراب كردي

نگو نمي خواهمش آدم زياد است

مي گويند اين حرف آدمهاي بد نهاد است

نگو سكوت كرد هرچه تهمت شنيد

مي گويند شيطان را در چشمهاي تو ديد

نگو بيچاره بود و بيچاره ترش كردي

مي گويند نگاه در چشم ترش كردي؟

نگو زندگيش را گرفتم

نه به تو تقديم كردم هديه بود

نگو ناقابل بود

هرچه بود پيشكش دل بود

قصه از عشق می خوانم

تو اکنون قصه پرداز منی افسانه ام بشنو

تو اکنون مرحم راز منی افسانه ام بشنو

تو می دانی زمانی کولی دیوانه ای بودم

خوش و سرمست بودم

و فارغ از همه جور جهان بودم

به هر جا خوب رویی بود و دامی داشت

من از دام عشق خوب رویان در حذر بودم

و دائم در سفر بودم

که روزی مرغکی بی جفت بر بام دلم در زد

و با دست محبت بر دلم در زد

نگاهی کرد و آغوش مرا غرق محبت کرد

و من در خواب چشمانش فرو رفتم

در آنجا صد هزار افسانه می دیدم

و هر افسانه را صدها هزار بار می خواندم

قلب من گواهی داد که او تنهاست

که او هم چون تو تنهاست

از این رو قلب پاکم را که تنها هستیم بود

برایش هدیه آوردم و آن را با سرود گریه آوردم

ولی افسوس که تو تنهای تنها نبودی

فکر می کردم تو بودی قصه پرداز دل تنگم

و چون من کولی صحرا نبودی فکر می کردم

از این رو شادمان گشتم برایت شادمانی آرزو کردم

و از سر کوی تو برگشتم

تو گفتی برو به ماهروی دیگری رو کن

برو به شاهروی دیگری خو کن

ولی افسوس که ای زیبا ندانستی که من با حوریان آسمان هم خو نمی گیرم

دلم تنها غریبان بی کسان آوارگان

را دوست می دارد

و هر شب تا سحر در پای آنان اشک میریزد

تو هم گه روزگاری بی کس و بی آشنا گشتی

شکسته خاطره و افسرده و دل مبتلا گشتی

به سوی دشت ما برگرد

برایت باز می خوانم سرود آشنایی را

و از دل می برم افسانه ی تلخ

جدایی را

اين كه به تو نمي رسم حرف تازه اي نيست مسير آمدن و رفتن تو را آنقدر آمدم و دست خالي برگشتم كه كفشهايم از التماس نگاهم شرمنده شدند

اين كه ديگر نمي آيي و من بيهوده اين لحظه هاي خسته ملول را انتظار ميكشم تا شايد فردايي بيايد كه تو دوباره برگردي چيز كمي نيست و تو هيچ گاه برنميگردي تا ببيني
اين كه هيچ كس نميداند من در انتهاي سكوت حنجره ام آوازهاي قديمي تو را به سوگ نشسته ام ولهجه دروغين نفرتم روي لحظه هاي خوش گذشته ام چنبر زده درد كمي نيست
خورشيد هيچ گاه در سرزمين يخبندان قلب تو طلوع نكرد نتابيدو درياچه قطبي چشمان تو را آب نكرد
هيچ پرنده اي روي شاخه هاي دلت ننشست نخواند ونپريد و من بيهوده در انتظار آخرين معجزه بودم و چه دير فهميدم.....؟

امشب همه جا حرف از آسمون و مهتابه

تموم خونه ها بيدار، اين خونه فقط خوابه

تو كه رفتي، تو كه رفتي هواي خونه تبداره

داره از در و ديوارش غم عشق تو ميباره!




حياط خونه دلگيره، درختا همه خاموشن

به جاي كفترو گنجشك كلاغاي سياه پوشن

چراغ خونه خوابيده توي دنياي خاموشي

ديگه ساعت رو طاقچه شده كارش فراموشي!!



تو كه رفتي...



ديگه بارون نمي باره اگرچه ابر بسياره

تو كه نيستي توي خونه ديگه آشفته بازاره

تموم گلا خشكيدن مث خوار بيابونا

ديگه از رنگو رو رفته كوچه و خيابونا

اميد و شوق و دلگرمي همه رفته از اين خونه
بي تو زندگي سخته اما مردن چه آسونه...



تو كه رفتي